Bir masanın üzerine eğilerek saatler, hatta haftalar geçirdiniz. Kenarları ayıkladınız, renkleri gruplandırdınız ve ortadan kaybolmuş gibi görünen o bulunması zor parçayı aradınız. Son olarak son parçayı yerleştiriyorsunuz. Memnuniyet çok büyük, ancak bunu hemen bir ikilem takip ediyor: Şimdi ne yapıyorsunuz?

Bir yapbozun son parçasını yerine oturttuğunuzda belirgin bir zafer anı yaşanır. Arkanıza yaslanır, resmin tamamına bakarsınız ve bir tatmin dalgası hissedersiniz. Güzel bir manzara ya da karmaşık bir sanat eseri oluşturmak için muhtemelen bir masanın üzerine eğilerek yüzlerce karton şekli ayırarak saatler, hatta günler harcadınız. Ancak hemen ardından bir soru geliyor: 'Şimdi ne olacak?'

Muhtemelen yağmurlu bir Pazar öğleden sonrasını bir masanın üzerine eğilerek, yüzlerce karton parçasını ayıklayarak geçirmişsinizdir. Mükemmel bir şekilde birbirine kenetlenen iki şekli bulmanın özel bir tatmini var. Ancak o manzaranın ya da ünlü tablonun parçalarını bir araya getirirken hiç durup şu soruyu sordunuz mu: Buna neden yapboz deniyor?

1000 parçalık bir yapbozun son parçasını yerine oturtmanın özel bir tatmini vardır. Arkanıza yaslanır, görüntünün tamamına hayran kalırsınız ve bir başarı duygusu hissedersiniz. Ancak hemen ardından bir soru geliyor: 'Şimdi ne olacak?'

En son ne zaman bir bulmacayı tamamladınız? Birçoğumuz için bulmacalar çocukluğun nostaljik bir parçası ya da yağmurlu bir güne saklanan sessiz bir aktivitedir. Peki ya bu basit, ekransız eğlence aslında beyniniz için güçlü bir egzersizse?