Er is een specifiek ritme bij het starten van een nieuwe puzzel. Je maakt de doos open, luistert naar het bevredigende geritsel van de kartonnen stukjes die op tafel vallen en draait ze een voor een om. Voor de overgrote meerderheid van de puzzelaars is de volgende stap niet onderhandelbaar: je regelt de randen.

Er is een duidelijk moment van triomf wanneer je het laatste stukje van een puzzel op zijn plaats klikt. Je leunt achterover, kijkt naar het volledige beeld en voelt een golf van voldoening. Je hebt waarschijnlijk uren, misschien zelfs dagen, over een tafel gebogen zitten, honderden kartonnen vormen doorzoeken om een ​​prachtig landschap of een complex kunstwerk in elkaar te zetten. Maar vrijwel onmiddellijk volgt er een vraag: 'Wat nu?'

Je hebt waarschijnlijk een regenachtige zondagmiddag doorgebracht, gebogen over een tafel, terwijl je honderden stukjes karton doorzocht. Het geeft een specifieke voldoening om twee vormen te vinden die perfect bij elkaar passen. Maar toen je dat landschap of dat beroemde schilderij in elkaar puzzelde, heb je je ooit afgevraagd: waarom wordt het eigenlijk een legpuzzel genoemd?

Je hebt het eindelijk gevonden: het perfecte beeld. Misschien is het een sereen landschap van de Zwitserse Alpen, een levendige collage van vintage snoeppapiertjes, of een complex verloop dat er onmogelijk moeilijk uitziet. Je koopt de doos, ruimt de eettafel op en gooit de stukken eruit. Maar dan besef je plotseling: deze puzzel is misschien wel groter dan jouw tafel.

Er gaat een bepaald soort voldoening gepaard met het op zijn plaats klikken van het laatste stukje van een puzzel van 1000 stukjes. Je leunt achterover, bewondert het volledige beeld en voelt een gevoel van voldoening. Maar vrijwel onmiddellijk volgt er een vraag: 'Wat nu?'