Her yerdeki yapboz tutkunlarını bir araya getiren özel bir ritüel var. Kutunun üzerindeki mührü kırdığınız anda başlar. Karton takırdamasının tadını çıkararak parçaları masanın üzerine atarsınız ve hemen ava başlarsınız. Düz kenarları arıyorsunuz.

Yapboz bir eğlenceden daha fazlasıdır; bir sabır yolculuğu, bir algı testi ve küçük zaferlerin kutlanmasıdır. Dağınık, tuhaf şekilli parçalarla dolu bir kutuyla başlıyorsunuz ve odaklanma ve kararlılıkla bu kaosu tek, uyumlu bir görüntüye dönüştürüyorsunuz. Çoğu kişi için, birbirine mükemmel şekilde uyan iki parçayı birleştirmenin basit eylemi, benzersiz bir tatmin duygusu getirir.

Bir yapbozun son parçasını yerleştirmek kadar tatmin edici çok az duygu vardır. Güzel bir görüntünün hayat bulmasını titizlikle tasnif etmek, birleştirmek ve izlemek için saatler, hatta belki günler harcadınız. Peki o son parçaya uzandığınızda onun orada olmadığını fark ettiğinizde ne olur? Zafer anı, sinir bozucu bir arayışa dönüşür. Başyapıtınız eksik, göze çarpan tek bir boşlukla gölgelenmiş.