Er is een specifiek ritme bij het starten van een nieuwe puzzel. Je maakt de doos open, luistert naar het bevredigende geritsel van de kartonnen stukjes die op tafel vallen en draait ze een voor een om. Voor de overgrote meerderheid van de puzzelaars is de volgende stap niet onderhandelbaar: je regelt de randen.

Je hebt het eindelijk gevonden: het perfecte beeld. Misschien is het een sereen landschap van de Zwitserse Alpen, een levendige collage van vintage snoeppapiertjes, of een complex verloop dat er onmogelijk moeilijk uitziet. Je koopt de doos, ruimt de eettafel op en gooit de stukken eruit. Maar dan besef je plotseling: deze puzzel is misschien wel groter dan jouw tafel.

Er is een unieke voldoening die voortkomt uit het op zijn plaats klikken van het laatste stukje van een puzzel. Wat ooit een chaotische wirwar van vormen en kleuren was, is nu een compleet, samenhangend beeld. Velen van ons hebben uren of zelfs dagen besteed aan het samenstellen van landschappen, beroemde schilderijen of grillige ontwerpen.